Palmyra

Had een beroerde nacht vannacht. Er waren twee keuzes, of de warmte van een heet gestookte kachel bij temperaturen van pak hem beet een graad of 25, dus beter het raam wijd open, of het accepteren van het feit dat er door een open raam nogal wat lawaai door druist. Damascus als stad maakt dit niet makkelijk, want hoe kun je nu van tevoren weten, dat het zal lijken alsof vrachtwagens recht door je kamer gieren, of metselaars hun troffels slijpen rond een uur of vier. Nog afgezien van het feit dat de dame waarnaast ik lag, die vrachtwagens denderend reduceerde tot een licht ongemak, als ik terug denk aan de stridor die ze produceerde…
Al met al de gehele nacht letterlijk geen oog dicht gedaan en dat voelt niet prettig kan ik u verzekeren.

Na het spaarzame ontbijt vertrokken in de richting van de Irakese grens en gestopt bij het Bagdad Café, waar veel truckers rusten voor de aanvang van het moeizamer deel van hun reis
Waarbij de voornaamste 600 kilometers nog moeten komen al dan niet met bommen en granaten.

Het landschap desolaat, vooral woestijn met mist, dus als beeld niet bijster interessant, maar na 4 uur rijden met de bus, toch plotseling iets indrukwekkend oprijzend uit het grauw gele zand Palmyra.

Je bevindt je dan in het gebied dat onderdeel uitmaakt van de oude Caravan Serail, de oude zijderoute op weg van Damascus naar Xian, met geplande tussenstops, zo om de dertig kilometer, een dag op loopafstand al dan niet vergezeld of gedragen door kamelen, die trouwens allen Dromedaris blijken te zijn.

Reizend door dit gebied terug gaand qua beleving naar ver, heel ver verleden met allerlei volken die daarbij betrokken zijn, voel je soms nietigheid als een nieuw fenomeen. Niet te geloven, wat hier geprobeerd heeft zijn voetstap en veel meer dan dat achter te laten en dat gaat echt heel ver terug. Wij beginnen te tellen AD, maar deze luitjes waren inmiddels al zo een 3000 jaar bezig met het zwaaien van hun meestal stenen pik, in de vorm van wat ze besloten neer te zetten als iets dat onoverwinnelijk zou blijken.

Niet te geloven wat ze hebben gecreeert! Tonnen vele tonnen stenen opeen gestapeld Zuilen waarvan je je afvraagt hoe ze ooit hebben kunnen rijzen tot de groteskheid waarin ze nu nog steeds staan, als je in archeologie Geinterresseerd bent echt een heerlijk gebied.

Het mooiste blijft de mengelmoes van al die culturen , maar vooral het gegeven dat het ook toen al om praktische zaken ging, als het ging om de wijze waarop men zich verplaatste maar ook om zaken als belastingheffing per kameel, of waarheen je ging.

Onze gids Faise, is een goede vent, die 4 jaar de geschiedenis bestudeerde en daarna om ging met archeologen van diverse nationaliteiten, vooral de Denen schijnen wat te weten van het gebied waar ik nu ben en die nu tot de kenners mag worden gerekend, echt hij weet heel veel.
Voeg daar aan toe de woestijn met zijn Bedoeïen tenten ( allemaal met een satellietschotel dat dan weer wel) en je bevind je in een soort van sprookje dat hier voor je ogen wordt verteld in zand geschreven. Morgen door naar Aleppo ook zo een plek waarvan ik ooit heb gehoord, maar niet precies weet wat te verwachten, maar gaan doen we sowieso, dus later meer. Inmiddels zit ik hier alleen in een kleine kamer, de rest van de groep uit eten in een tent, maar kan u melden u Sjamaan is geheel content, tot op heden.

Sjamaandigitaal 280108